M 06 - 8125 4346
E info@focusopbalans.nu
Klaashuisstraat 19
7481 EN Haaksbergen

Wij komen ook op locatie!

blog

Fybromyalgie, je kunt ermee leren leven!

Spanning in de spieren die nooit weggaat. Pijnen die niet te verklaren zijn. Altijd maar moe. Geen energie. Een combinatie van vage klachten waarvoor soms de diagnose fybromyalgie wordt gegeven. Met de diagnose op zak, mag je naar huis en komt het erop neer dat je er maar mee moet leren leven. Door o.a. gesprekken met lotgenoten, ontspannende massages, zwemtherapie wordt soms verlichting ervaren, maar een pijnvrij leven lijkt een utopie. Karin belde dan ook met de vraag: ‘Kun je mij helpen om te leren leven met fybromyalgie?’

Als balanstherapeut kijken we altijd verder. Een uitgebreide anamnese gaat in op alles wat er al gedaan is en wat daarin behulpzaam is geweest. Daarnaast maken we een combinatieprofiel vanuit de acupunctuur en de persoonlijkheid. We gebruiken daarvoor het Me. Talent rapport dat inzicht geeft in iemands natuurlijke kracht en aangepast gedrag. Van daaruit wordt duidelijk hoe lichaam en geest elkaar in balans houden en welke symptomen als pijn in het lichaam tot uitdrukking komen.

Pijn is absoluut reëel en Karin wist dan ook niet hoe een leven zonder pijn eruit kon zien. ‘Ik heb zolang als ik me kan herinneren pijnlijke spieren, dus daar zal ik wel nooit meer vanaf komen’, was dan ook wat zij ons vertelde. Maar nu, 3 maanden later is er een enorme pijnverlichting en zijn er zelfs pijnvrije dagen. Het energie niveau neemt dan automatisch toe en Karin is weer in staat om hele dagen te werken. Haar omgeving zegt dan ook over Karin, ‘ze is veel minder vaak chagrijnig of boos. Ze kan veel meer dan eerst en begint zelfs te lachen en plezier te maken.’

Hoe? Door ontspannende massages te combineren met gedragsaanpassing. Want Karin bleek een echte doorzetter te zijn. Een vasthoudend type, die de lat voor zichzelf heel hoog legde. Karin rustte nooit. Zij maakte graag altijd alles in 1 keer af, ook als ze daarvoor 3 uur aan een stuk op de been was. Karin stopte alleen als de pijn haar te veel werd. Het lichaam moest letterlijk aan de noodrem trekken om Karin te doen stoppen.

Met balanstherapie heeft Karin vooral leren luisteren naar de signalen die haar lichaam haar geeft. Daardoor wisselt ze activiteiten meer af. Stilzitten wordt na 20 minuten afgewisseld door een moment van beweging, daardoor verstijft haar lichaam minder in 1 positie. Soms gebruikt ze de keukenwekker om haarzelf er aan te helpen herinneren dat het tijd is om even te bewegen of iets anders te doen. Haar voedingspatroon werd aangepast naar de behoefte van haar lichaam. Warmte en ontspanning bleken daarin voor Karin essentieel. De massages droegen bij aan ontspanning van haar spieren. Acupunctuur en lymfedrainage zorgden voor een algeheel betere doorstroming. Maar het allerbelangrijkste was Karin’s eigen wil om te leren luisteren naar de signalen die haar lichaam haar altijd al gegeven heeft maar die ze gewoon nooit opgemerkt had.

Na een flinke val van het paard, terug in balans

Een val van het paard. Het overkomt de beste ruiters! Gelukkig gaat het meestal goed, je staat op, hoopt dat iemand je paard heeft opgevangen en … je klimt er weer op. Je gaat verder alsof er niets is gebeurd.

Anders is dat wanneer je val van het paard je zodanig immobiliseert dat je niet direct verder kan. Sterker nog, misschien moet je wel voor onderzoek naar het ziekenhuis. In dat geval gebeurt er iets heel anders in je lichaam. Het ene moment ben je nog lekker in galop, het volgende moment lig je op de grond, komen er ambulance broeders je op een plank vastsnoeren en ben je op weg naar de eerste hulp. Daar volgt een proces van wachten, wachten, en nog eens wachten en ben je totaal overgeleverd aan de kennis en kunde van anderen. Het lijkt wel alsof jij geen regie meer hebt over het proces, geen controle meer hebt over wat er met jou gebeurt. Jouw lichaam reageert hierop. In vakjargon wordt deze reactie trauma genoemd. We spreken dan over een traumatische ervaring.

Overal om ons heen gebeuren dingen die we erg vinden, die ons raken of die ons uit balans brengen. In principe kunnen we als mens heel veel hebben. Wat maakt dan het verschil tussen een heftige of ingrijpende ervaring en een traumatisch ervaring?

Het verschil zit ‘m in de mate van controle die jij persoonlijk ervaart. Als jij een gevoel van controle hebt over wat er met je gebeurt zal er geen trauma in het lichaam optreden. Als jij geen controle hebt, ervaart het lichaam dat als (levens)bedreigend, dat wil zeggen, reageert met een vecht, vlucht of apathische reactie. Het gevolg is dat er een overdosis aan stresshormonen achterblijven in het lichaam.

Stress dient het lichaam te verlaten en dat doen we door een ervaring te verwerken. Verwerken betekent dat de beweging die in gang was, ook afgemaakt wordt. Oftewel in het voorbeeld van de val van het paard, dat je weer terugklimt op het paard en in galop aanspringt en nu gewoon kunt blijven zitten. Je gaat letterlijk verder.

In de natuur gebeurt dit ook. Bijvoorbeeld wanneer je een natuurfilm ziet van een antilope die achterna gezeten wordt door een roofdier. Ze rennen om het hardst en op volle snelheid wordt de antilope tegen de grond gegooid. De instinctieve reactie is bevriezing – alles functies vallen uit – het dier ‘doet alsof’ het dood is. Stel nu dat het roofdier op dat moment gestoord wordt en de antilope ‘los moet laten’. Na enige tijd zal de antilope als het ware ontdooien – ontwaken – het schudt zich uit. Je ziet de rillingen over z’n lijf gaan, schudt nog eens en ‘huppelt’ dan naar de anderen en gaat verder met grazen.

Wanneer de mens geconfronteerd wordt met een bedreigende situatie – wanneer het geen controle meer heeft over zichzelf – dan reageert ons oudste brein, het reptielenbrein met een instinctieve respons vergelijkbaar met dat van de antilope. De mens dient dan ook de gebeurtenis te verwerken door de beweging af te maken.

In de praktijk kan dit echter niet altijd. Zeker als je van een paard valt en in het gips belandt, kan het weken duren voordat je weer op een paard kunt zitten als je dat überhaupt nog durft. Het kost relatief veel tijd om het vertrouwen weer terug te krijgen omdat je lichaam geheugen heeft en zich als het ware herinnert wat er de laatste keer is gebeurd.

In trauma verwerking maken we de beweging af door een combinatie van verschillende technieken. Door het lichaam vriendelijk te masseren worden de lichaamscellen geactiveerd. Vervolgens laat je de persoon praten over de gebeurtenis. Essentieel daarin is, het moment waarop de persoon het gevoel had dat hij of zij de controle verloor. In de behandeling ligt vervolgens de focus op het herstellen van de beleving van controle. Door de toepassing van een combinatie van technieken  (o.a. massage, EVT en het drinken van water) is het lichaam in staat de stress los te laten. Daarmee verdwijnt ook een deel van de angst.

Het tweede deel van de behandeling is erop gericht de persoon onder begeleiding terug te brengen in de situatie zodat vanuit een gevoel van veiligheid nieuwe positieve ervaringen kunnen worden opgedaan. Pas dan kan de persoon werkelijk weer verder. Dit proces noemen we traumaverwerking en is een onderdeel van balanstherapie.